سرانجام طالبان پاکستانی پس از دو سال آشوب­آفرینی، موفق شدند خواسته­های خود را بر دولت این کشور بقبولانند و مجمع ملی پاکستان

سايه­ ي جهنم بر  بهشت سوات

سرانجام طالبان پاکستانی پس از دو سال آشوب­آفرینی، موفق شدند خواسته­های خود را بر دولت این کشور بقبولانند و مجمع ملی پاکستان را به تصويب قانونی وادارند که به موجب آن زرداری باید توافق­نامه­ای را با طالبان امضا می‌کرد. اگرچه در ازای امضای این توافق­نامه، حکومت طالبان در دره­ی سوات ملتزم به  رعایت آتش‌بس با دولت زرداری شدند، اما این توافق­نامه که با تأیید پارلمان پاکستان همراه بود؛ اولین پیروزی سیاسی برای جریانی است که موجبات نگرانی منطقه­ای و بین المللی را فراهم ساخته است. طالبان پاکستانی، به ویژه در دوسال گذشته، اگر موفقیتی داشته است، عمدتا از ناحیه­ی اقدامات نظامی بوده و دستاورد سیاسی قابل ملاحظه­ای در کارنامه­ی فعالیت­های دوساله­ی آن به چشم نمی آید؛ اما با توجه به موقعیت جغرافیایی دره­ی سوات که خارج از مناطق قبائلی قرار دارد و در فاصله­ی کمی از پای­تخت پاکستان واقع شده است؛ این توافق­نامه، اهمیت مضاعف سیاسی برای این جریان دارد.

با این حال، بعید به نظر می رسد که طالبان پاکستانی، به ایجاد حکومتی مبتنی بر تفکرات خود تنها در دره­ی سوات بسنده کنند؛ بلکه بر عکس، امکاناتی که این جریان، در زمینه­ی اجرای قوانین برآمده از قرائت دینی خود، پس از امضای این توافق­نامه در اختیار دارند، فرصت­های بیش­تری را برای بسط و توسعه­ی دامنه­ی فعالیت­های طالبانی، هم در درون پاکستان و هم در ورای مرز دیورند، برای آنان فراهم خواهد ساخت.

از جانب دیگر، ذات حاکمیت دو قانون و دو نظام حکومتی در یک کشور، چالش­های مهارناپذیری را در حوزه­ی قانون­گذاری و قانون­مداری در پاکستان ایجاد خواهد کرد. چیزی که لزوما به بازدارندگی از روند توسعه و فرایند پیش­رفت­های مردم­مدار در این کشور منتهی خواهد شد و در نتیجه، روند معکوس توسعه، یعنی توسعه­ی ناامنی هراس­افکنانه در منطقه را شدت و سرعت بیش­تر خواهد بخشید.

به علاوه، امضای توافق­نامه­ای این­چنین، از سوی رئیس جمهوری آن­چنان، که خود را محصول ارزش­های مردم­سالاری می داند و برای سقوط حکومتی دیکتاتور و نظامی، مبارزات سختی کرده است؛ باورمندی او را به ارزش­های مردم­مدار زیر سؤال برده و این گمانه را تقویت می کند که زرداری نیز همانند هر رئیس جمهور جهان سومی دیگر، تنها به یک چیز می اندیشد: بالا رفتن بر بام قدرت از نردبان فریب مردم و حفظ آن به هر قیمت ممکن!

باری؛ هم­چنان که بازگفته شد، فعالیت طالبان صرفا در پاکستان محدود نخواهد شد و این گروه، همانند گذشته و با استفاده از فرصتی که به آنان مشروعیت سیاسی بخشیده است، هراس­افکنی را به عنوان مهم­ترین ابزاری که آنان را برای رسیدن به اهداف خود مدد می رساند، به ویژه در افغانستان وسعت گسترده­تر خواهد بخشید.

در این میان، اگر بنا باشد که با این جریان مذاکره­ای نیز صورت بگیرد، غالبا مبتنی بر دکتورین خود آنان خواهد بود. دکتورینی که به موجب آن، این گرایش فکری، به مذاکرات دیپلماتیک، از منظر تاکتیکی نگاه می کنند و آن را در جهت دست یافتن به اهداف درازمدت خود به کار می گیرند. در چنین فرضی، به نظر می رسد توافق­نامه­ی امضاشده در پاکستان، انتظارات طالبان را در افغانستان نیز بالا خواهد برد و در صورت انجام مذاکره­ای میان طالبان و دولت، به چیزی کم­تر از ایجاد حکومت طالبانی در افغانستان راضی نخواهند شد.

افراط گرائی یک جریان تمامیت­خواه است و به سهمی اندک از هچ چیزی خشنود نمی شود. چرا که اصولا تفکر افراطی، بر ایده­ی یا همه، یا هیچ استوار است. با این حال، اگر این تفکر شدیدا عمل­گرا، همواره در حال رشد بوده و همه­روزه به فتوحات تازه­ای دست می یابد، نتیجه­ی ارزیابی­های غلط از تحولات در منطقه و سیاست­گذاری­های نابخردانه­ی کشورهای خارجی مدعی مبارزه با هراس­افکنی است و در نهایت نیز همان­ها هستند که غرامت رویکردهای فاقد عقلانیت خود در قبال قضایای افغانستان و منطقه را باید بپردازند.

اظهار نظر کنید

لطفا موضوع نظر را مرتبط با موضوع متن انتخاب کنید. درگیریهای لفظی شخصی حذف خواهد شد. لطفا از قسمت نظرات جهت تبلیغ سایت یا بلاگ خود استفاده نکنید . اینگونه نظرها حذف خواهد شد. فقط کافیست که مرورگر خود را Refresh کنید تا کد امنیتی جدید ظاهر شود قبل از اینکه بر روی کلید 'ارسال' کلیک کنید به خاطر داشته باشید که این کار فقط وقتی نیاز میشود که شما کد امنیتی را اشتباه وارد کرده باشید.
نام :*
پست الکترونیکی :
آدرس سایت یا بلاگ :
موضوع :
متن نظر :*
کد رمز :*
	اگر نظر جدیدی وارد شد به پست الکترونیکی من فرستاده شود.

دفتر آيت الله العظمي محسني (دامت بركاته) -Okhovat.ORG