|
هيلارى کلينتون پا جاى پای جورج بوش گذاشته است. اين عنوانى است که روزنامه ی انگليسى گاردين براى تازه ترين .........
هيلارى کلينتون با جورج بوش تفاوتى ندارد
هيلارى کلينتون پا جاى پای جورج بوش گذاشته است. اين عنوانى است که روزنامه ی انگليسى گاردين براى تازه ترين گزارش خود در باب پرونده ی هسته اى ايران انتخاب کرده است. عنوانى ساده و زودفهم که نشان مى دهد يک سال سر و صداهاى آقاى رئيس جمهور و دستگاه ديپلماسى او براى پايان دادن به مناقشه ها چندان وجاهت و مقبوليت نداشته است. هيلارى کلينتون در سفر خود به قطر و پس از آن عربستان سعودى، تعارف را به حاشيه رانده و بى پيرايه اعلام کرد که تهران در مسير دستيابى به تسليحات هسته اى و البته تبديل شدن به ديکتاتورى نظامى قرار دارد. همين اظهارات تند و تيز کافى بود تا نشان دهد که ايالات متحده در حقيقت به پايان سياست مصالحه با ايران به جاى مناقشه رسيده است. گاردين در ادامه مى نويسد، هيلارى تمام سعى خود را به کار گرفت تا واژگانى را انتخاب کند که نشان دهنده ی تلاش جدى ايالات متحده در يک سال گذشته براى دوستى با ايران باشد و البته دست رد تهرانى ها بر سينه ی واشنگتن نشين ها. شايد اين ادعا درست باشد اما ما هرگز مدرکى دال بر تاييد يا تکذيب آن در دست نداریم. چرا که در يک سال گذشته اصلا پيشنهادى جدى به ايرانى ها براى گفت و گو نشد. هيلارى کلينتون با اين اظهارات خود در حقيقت همه ی دستاورد اندک دولت باراک اوباما در يک سال گذشته براى تغيير چهره ی دستگاه ديپبلماسى امريکا و فاصله گيرى از سياست هاى جورج بوش را زير سؤال برد. همين اظهارات به ظاهر کوتاه اما تند و تيز کافى بود تا اثبات شود که دولت دموکرات اوباما هم عملا با دولت جمهورى خواه بوش حد اقل در عرصه ی سياست خارجى تفاوت چندانى ندارد. جورج بوش در سال هاى حضور در قدرت به راحتى اعلام کرده بود که با دولت هايى مانند ايران و کوریای شمالى وارد مذاکره نمى شود؛ چرا که اين مذاکره در حقيقت نوعى پاداش دادن به آن ها بابت رفتارهاى غير ديپلماتيک شان است! بوش همواره تاکيد داشت که دولت هايى مانند ايران بايد براى پيش شرط مذاکرات هم که شده رفتارهاى خود را تغيير دهند. از منظر بوش ابتدا ايران رفتارهاى خود را تغيير مى دهد و پس از آن مى تواند سر يک ميز با امريکايى ها بنشيند و مذاکره کند!
هيلارى کلينتون نيز در حقيقت همين ايده و باور را در آغوش کشيد. او اين ايده را که همزمان با افزايش خطر ايران و توان اين کشور براى دستيابى به تسليحات هسته اى نياز به مذاکرات ديپلماتيک يک ضرورت است، رد کرد. در عوض خانم وزير دقيقا ديدگاهى متضاد را ادعا کرد: ما نمى خواهيم وارد مذاکره با ايران شويم آن هم در شرايطى که اين کشور در حال توليد بمب است. مشخص نيست که آيا دولت ايران مى توانست به زنجيره اى از پيشنهادهايى که به آن شد، پاسخ دهد يا خير؟ حقيقت اين است که به هيچ وجه چنين پيشنهادهايى به دولت ايران نشد. دولت باراک اوباما نيز درست مانند بوش نشان داد که تنها در يک حوزه، حاضر به مصالحه و مذاکره با ايران است و آن هم برنامه ی هسته اى اين کشور است. نه تنها ايران که هيچ کشور ديگرى حاضر نيست تنها در يک حوزه که آن هم انتخاب دشمن است وارد مذاکره شود. ايران هم براى مذاکره با امريکا اولويت هايى را در سر دارد که از نظر اين کشور مهم تر از بحث هسته اى است.
در برابر ايران امروز اوباما بايد همان جملاتى را بگويد که ريچارد نيکسون 35 سال پيش خطاب به چينى ها گفت: اگر موافق هستيد که تمام موارد نگرانى و شکايت هاى ما را بشنويد، ما هم مى توانيم تمامى موارد مورد نظر شما را بشنويم. کلينتون بارها تاکيد کرده است که قرار نيست چنين پيشنهادى را به ايرانى ها بدهد. در عوض خانم وزير همان سياست قديمى در مورد ايران را پيش گرفته است. سياستى دال بر انزوا، تهديد و تشديد تحريم ها. هيلارى همچنان به ثمربخش بودن اين سياست اميدوار است.
گاردين در پايان مقاله ی خود مى نويسد، سياست هيلارى که در حقيقت با زبان بى زبانى، حمله ی نظامى به ايران را فرياد مى زند، اسرائيلى ها و لابى صهيونيست ها در واشنگتن و البته مخالفان منطقه اى ايران نظير عربستان سعودى را شاد مى کند.
تعداد مشاهده :316
دفتر آيت الله العظمي محسني (دامت بركاته) -Okhovat.ORG |
