|
کنفرانس لندن؛ به لحاظ میزان شرکت کشورها و نهادهای بین المللی در آن، یکی از مهم ترین کنفرانس هایی بود که با هیاهوی بیش از حد.........
«لندن» ؛ دستان پر از خالی
کنفرانس لندن؛ به لحاظ میزان شرکت کشورها و نهادهای بین المللی در آن، یکی از مهم ترین کنفرانس هایی بود که با هیاهوی بیش از حد رسانه ای و با موضوع افغانستان در هفته ی گذشته برگزار شد. این کنفرانس، ماهیتا با کنفرانس هایی که پیشتر از این و در هشت سال گذشته برای افغانستان برگزار شده اند، تفاوتی نداشت. آنچه در این گونه اجلاس ها به عنوان هدف غایی و نهایی برگزارکنندگان و شرکت کنندگان آن ها؛ دنبال می شود؛ غیر از آن چیزی است که افغانستان به آن نیاز دارد. در غیر این صورت، بازدهی ها و باردهی های ملموس و محسوس آن ها را نیز در این مدت باید می دیدیم.
حقیقت این است که حضور بیش از 60 کشور و نهاد بین المللی در کنفرانس هایی با همین عنوان مطنطن و پرطمطراق، نه برای حل بحران های افغانستان و عبور این سامان از نا به سامانی های سیاسی و امنیتی؛ که برای نوعی تفریح و تفرج و وقت گذرانی و نهایتا بهره برداری های سیاسی داخلی برای احزاب و جریان های بر سر اقتدار کشورهای غربی، نظیر حزب کارگر انگلستان، به منظور کاهش حجم رو به رشد فشارها و اعتراض های مردمی نسبت به حضور نیروهای نظامی این کشورها در جنگ افغانستان برگزار می شود. از نظر افکار جمعی مردم اکثر کشورهایی که به افغانستان نیروی نظامی اعزام کرده اند؛ حضور این نیروها مغایر با منافع ملی آنان و برای ذهنیت جمعی آنان، غیر قابل توجیه است. به همین جهت، برگزاری اجلاس هایی از این دست که غالبا با مشروعیت بخشی متحدان و مؤتلفان بین المللی قدرت های دارای سیاست همسو با کشورهای میزبان این اجلاس ها همراه است؛ برای متقاعد سازی افکار عمومی مردم، به عنوان یک ابزار مؤثر و پرکاربرد، مورد بهره برداری قرار می گیرد.
با همه ی این ها آنچه برای ما مهم است این است که از این همه هیاهو و هیمنه فروشی قدرت های برتر جهان، در قالب رزمایش های سیاسی متکی بر گفتمان ها و جستارهای جادویی و خیال انگیز دیپلماتیک، کشور بحرانی ما نیز طرفی ببندد و تغییرات چشمگیر مورد چشمداشت مردمان همواره منتظر و امیدوار و پر از آرزو و ای کاش این سرزمین، تحقق عینی و عملی بیابد. اما ظاهرا تغییراتی که از سوی منابع قدرتمند جهان باید به میان می آمدند، پیشتر از این، به میان آمده اند: تمامی این کشورها به گونه ای در آغاز بحران افغانستان و به انجام نرسیدن آن سهم دارند. درواقع، قدرت های برتر دنیای ما آنچه را که متناسب با ماهیت واقعی آنان بوده است، در مورد کشور ما و سایر کشورهای جهان سوم شرقی و آفریقایی انجام داده اند و فراتر از این اگر قرار باشد، تحول دیگری که در ماهیت خود متفاوت از تحولات موجود باشد به وجود بیاید؛ نیازمند آن است که دستی از غیب برون آید و کاری بکند!
به همین جهت است که تأکید می کنیم در کنفرانس لندن، چیز خاص و قابل عرضی اتفاق نیفتاد. مذاکره با طالبان، مصرف پنجاه درصدی کمک های بین المللی از طریق دولت افغانستان و موضوعاتی از این قبیل که دستاوردهای افغانستان از این اجلاس نام گرفتند؛ پیشتر نیز به گونه ای دیگر و البته نه در کنفرانسی با این طول و عرض، مطرح شده بودند. در این میان، مهم ترین بحث مورد تأمل شاید واگذاری تدریجی مسئولیت تأمین امنیت، به نیروهای داخلی افغانستان بود. چیزی که با افزایش نیروهای خارجی و از جمله گسیل سی هزار نفری ارتش آمریکا به کشور، در تعارض و تقابل متناقض نمای آشکار قرار می گیرد.
در این تردیدی نیست که مردم افغانستان نیز متقاضی تأمین امنیت خود توسط نیروهای بومی اند؛ اما تا زمانی که این نیروها به حال خود رها شده و هیچ گونه سرمایه گذاری صادقانه برای پرورش و افزایش توانمندی های امنیتی آنان صورت نگیرد؛ بحث واگذاری امنیت به آنان نیز از اساس منتفی بوده و در حد یک خیال محال باقی خواهد ماند. خیلی جالب است که طرح این موضوع در کنفرانس لندن، به گونه ای، تداعی گر امضای توافقنامه ی امنیتی بغداد ـ واشنگتن است. اما این کجا و آن کجا؟
تعداد مشاهده :406
دفتر آيت الله العظمي محسني (دامت بركاته) -Okhovat.ORG |
