رویدادها و اظهارات مقامات سیاسی داخلی و خارجی درهفته های گذشته و در آستانه ی کنفرانس لندن، دلالت های سیاسی مشخصی را .......

کنفرانس لندن؛ جراحی سیاسی قدرت

آیا طالبان خریده می­شوند یا توده­ها طالبانیزه می­شوند؟

رویدادها و اظهارات مقامات سیاسی داخلی و خارجی درهفته های گذشته و در آستانه ی کنفرانس لندن، دلالت های سیاسی مشخصی را به ارمغان آورده است. این مقاله بر آن است تا موضوع مصالحه با مخالفان حکومت و پرداخت پول به آن ها را بررسی کند.

همگان باور دارند که آنچه نیروهای خارجی را به افغانستان گسیل داشته، معضل تروریزم است. تروریسم طی هشت سال اخیر نه تنها ناتوان نشده بلکه روز به روز قدرت و امکان مانور آن افزایش می یابد. اما اگر تروریسم تضعیف و یا نابود شود، دیگر دلیلی برای حضور نیروهای خارجی باقی نخواهد ماند و در پی آن تعقیب اهداف درازمدت و استراتژیک آن ها ممکن نخواهد شد. پس بنابر یک مقدمه ی منطقی، نیروهای بیگانه باید در افغانستان حضور داشته باشند و خطر تروریسم به قوت خود باقی باشد تا فلسفه ی وجودی خارجی ها در کشور از میان نرود! از این رو مردم افغانستان همچنان شاهد حملات تروریستی گسترده در ابعادی وسیع هستند تا این حملات و قربانیان آن، خوراک چربی برای رسانه های غربی فراهم کنند و همواره خطر تروریسم را به گوش جهانیان برسانند. بنابراین عملیات تروریستی در نقاط سوق الجیشی و مهمی چون دروازه ی ارگ ریاست جمهوری و وزارت خانه ها، در پایگاه امریکایی ها و در جمع نیروهای استخباراتی شان که منجر به قتل چند مهره ی سوخته شد، در داخل یک طیاره ی مسافربری و همچنین هشدارهای جدی امنیتی در اروپا و امریکا یک هدف بزرگ را تعقیب می کنند و آن این که تروریزم همچنان تیتر درشت اخبار و موضوع داغ رسانه های ارتباط جمعی باشد و چیز دیگری جای آن را نگیرد. شگفت است که همیشه نیز موفقیت عملیات تروریستی به سهل انگاری ها در این زمینه مربوط می شود. البته در این میان تلفات نیروهای خارجی، اندکی مشکل ساز است و آن این که افکار عامه ی جهان غرب را علیه جنگ و لشکرکشی بر می انگیزاند؛ ولی جان چند سربازی که در کشور شان از جایگاه طبقاتی پایینی برخوردارند و یا از جمله ی جنایتکاران اجتماعی محبوس بوده اند و با عفو مشروط ، آزاد شده و ناچار به اردوی کشور خود پیوسته اند، چندان ارزشی برای مقامات سیاسی و نظامی شان ندارد و از سوی دیگر اصل سود حد اکثر در اجتماع و سیاست، حکم می کند که برای سود بیشتر باید زیان حد اقلی را قبول کرد. بر همین اساس رسانه های غربی به افکار عمومی خود می فهمانند که اگر این تلفات حد اقلی را نپذیرند، باید شاهد حملات تروریستی در سرک ها و کوچه های شهر خود باشند.

با این همه مقامات غربی به دلیل اوج اعتراضات ضد جنگ و حفظ وجهه ی بین المللی، نمی خواهند یک چهره ی جنگ طلب به خود بگیرند. آن ها همواره و از طریق شخصیت های سیاسی مانند هالبروگ و میلیبند و فرمانده ناتو و از کانال سازمان ملل و دولت افغانستان، آواز آشتی و مذاکره سر می دهند. در افغانستان هر از گاهی، موضوع مذاکره با طالبان، گاه با تقسیم کردن آن ها به بد و خوب یا تندرو و میانه رو و اکنون با رد چنین تقسیمی و پیشنهاد مذاکره و دادن پول به آن ها به میان می آید؛ ولی در مقابل هربار به شدت عملیا ت تروریستی افزوده می شود. این کنش و واکنش چه معنایی دارد؟ شدت گرفتن حملات تروریستی، متناقض نما و پارادوکسیکال است. یعنی همه ی طرف های موافق و مخالف مذاکره از آن سود می برند. موافقان مذاکره می گویند که طالبان دارای قدرت هستند و باید در معادلات سیاسی لحاظ شوند و نام شان از لیست سیاه حذف شود. مخالفان مذاکره  می گویند که مخالفان حکومت، جنگ طلب هستند و راه مذاکره را بسته اند. این دو نظر در یک سطح به حال خود باقی می ماند ولی آنچه از فراز این دو دیدگاه، سر بلند می کند و تغذیه ی رسانه ای می شود این است که در هر صورت، هیولای هراس افکنی، پر توش و توان است. توده های غربی فقط یک چیز را درک می کنند و آن این که امریکا و متحدانش و در نتیجه شهروندان غربی در سنگر دفاع قرار دارند.

چنین فضایی در غرب راه را برای قبول سازش ناگزیر با مخالفان و این باور که نابودی آن ها امکان ندارد، هموار کرده است. از این رو افکار عامه در غرب تا حد زیادی اقناع شده اند که گاهی قربانی کردن ارزش های دموکراتیک و حقوق بشری در برابر تأمین منافع  ضروری است و نباید با انتقاد مواجه شود. طرحی که انگلیس آن را از مدت ها پیش در نظر دارد و گوشه ای از آن در گفتگو با طالبان در موسی قلعه مشاهده شد، چنین هدفی را دنبال می کند. این طرح به دنبال آن است تا راه برون رفتی از جنگ یافت شود که در عین حال منافع امریکا، بریتانیا و پاکستان را تأمین نماید؛ هرچند که به قیمت نابودی آرمان های دموکراسی تمام شود. در آستانه ی اجلاس لندن، روزنامه‌ ي "گاردين " چاپ انگليس از طرح دولت این کشور در كنفرانس لندن خبر داده است كه بر اساس آن مؤسسه ای بين المللي براي جمع آوري پول تأسيس مي شود. اين پول قراراست به نيروهايي از طالبان داده شود تا به روند صلح ملحق شوند.

پرسشی که جدیدا در محافل مطبوعاتی و خبری طرح می شود این است که آیا پیشنهاد مذاکره و دادن پول به طالبان با هدف پایان دادن به جنگ مطرح شده است و آیا می توان با اجرای این طرح به توقف خون ریزی ها امیدوار بود؟ طالبان خواسته های حد اکثری دارند. آن ها می خواهند تا همه ی موانع از سر راه شان برداشته شود، نه این که به یک صلح عادلانه دست یابند. این نکته از سخنان وزیر خارجه ی سابق طالبان آشکار می شود که گفته است برای مذاکره دیر شده است. بریتانیا و امریکا نیز به خوبی از این موضوع آگاه اند. از این رو طرح مذاکره با طالبان و جای گرفتن آن ها در ساختارهای قدرت، یک شبه صورت نمی گیرد. برخي از كارشناسان می گویند که اين راهبرد بر محور طرح پنج ماده اي بریتانیا می چرخد كه به دولت توصيه كرده بود تا ظرف دو سال آينده و در طي سه مرحله، با طالبان مصالحه و طرح هاي خود را با "شوراي كويته" هماهنگ كند. نشست هاي مقدماتي همچون اجلاس ابوظبی، حاکی از همسویی کشورهای عربی حوزه ی خلیج فارس، انگلیس، امریکا و پاکستان در اجلاس لندن است تا با مشروعیت دادن به طالبان به یک جراحی سیاسی اقدام کنند و روند خزنده ی حضور آن ها را در رژیم سیاسی کلید بزنند.

مرحله ی نخست این جراحی وروند خزنده، با دادن پول آغاز می شود. این پول بیش از هرچیز جنبه ی استخباراتی و امنیتی دارد و به منظور مهار کردن هر چه بیشتر توده های فقیر و وارد کردن برخی حلقات و گروه ها در قاعده ی بازی است، نه به منظور ختم جنگ. روشن است که افراد ایدئولوگ طالبان با آرزوی رسیدن به جنت خود را منفجر می کنند و سودای دنیا در سر ندارند و رهبران و مقامات بلندپایه ی طالبان با ارتزاق از شریان های اقتصاد جنگی و بشکه های نفت، بیزنس می کنند و اهداف سیاسی اربابان شان را پیش می برند. پس این پول به چه کسی داده خواهد شد؟ از سوی دیگر بنابر گزارش مردم محلی در مناطق جنوب و شرق کشور، عده ای روزها در پست های دولتی کار می کنند و شب ها طالب می شوند. این عده هم از راه معاش دولتی و هم از راه ارتشا و هم از طریق طالبان پول دریافت می کنند و دادن پول اضافی به این عده چه سودی خواهد داشت؟

مسئله چیز دیگری است. وقتی بحث دادن پول به طالبان به میان می آید، این ظاهر قضیه است و در واقع پول برای بخشی از مردم در نظر گرفته شده است. به یقین بخش بزرگی  از طالبان با گرفتن این پول ها و به دست آوردن تضمین های امنیتی در دستگاه های دولتی و امنیتی، نفوذ خواهند کرد و شمار زیادی از توده های فقرزده، چپن طالب را خواهند پوشید و به دروازه های این رزق زمینی هجوم خواهند آورد. حالا که بر اساس نظرسنجی "بی بی سی " و"ای بی سی" اکثریت مردم افغانستان به آینده خوشبین هستند، دادن پول به تعدادی، این خوشبینی را افزایش خواهد داد. پول نیز به همه ی مردم داده نمی شود بلکه این پول از طریق یک سازماندهی  هدفمند به آن دسته از کسانی داده می شود که در بین مردم نفوذ دارند و می توانند آن ها را کنترول کنند. این عده درخدمت شبکه های استخباراتی و امنیتی قرارمی گیرند. زیرا مسلما پول مفت به این دسته ازمردم داده نمی شود. پیامد مهم این موضوع ، ایزوله شدن رهبران جهادی و قومی در شمال و مرکز است که طالبان همواره در صدد حذف کامل آن ها از صحنه ی قدرت بوده اند. این رهبران از این پس در یک حاشیه ی ناامن قرار خواهند گرفت زیرا با توجه به بیکاری و فقر روزافزون، عده ی زیادی از توده های هوادار این رهبران، برای دریافت پول به طالبان می پیوندند و سپس از این کانال به شبکه های استخباراتی دولتی و خارجی متصل خواهند شد و این پیشامد به غبارآلوده شدن فضا و دشواری تشخیص طالب از غیر طالب می انجامد و تحرک رهبران جهادی و قومی ضد طالب را خنثی می کند. می توان اظهار داشت که رد صلاحیت وزیران وابسته به این جناح ها از سوی پارلمان، اولین گام مشترک ولسی جرگه و کرزی در خلع قدرت حکومتی آن ها بود و خریدن هواداران آن ها با پول، گام دیگری در راستای خلع اتوریته ی قومی آن ها از سوی امریکا و بریتانیاست.

مرحله ی دوم وارد ساختن طالبان به عرصه ی انتخابات پارلمانی است تا به هروسیله، مجلس کشور را تحت نفوذ خود بیاورند. زمزمه‌ هاي برگزاري لويه جرگه و پيشنهاد تاخير انتخابات پارلماني از سوي امريكا با اين طرح ارتباط دارد تا پس از اجلاس لندن مصوبات كنفرانس لندن را تاييد كند. سرانجام این که حذف نام رهبران طالبان از لیست سیاه یک مرحله ی مهم از این جراحی سیاسی است تا راه را برای اجرای مقاصد بعدی،هموار سازد.

به راستی اگر مقامات غربی خواهان پایان خشونت ها و برقراری صلح عادلانه و پایدار در افغانستان هستند چرا به ارسال پول های وعده داده شده برای بازسازی زیرساخت های اقتصادی و امنیتی افغانستان اقدام نمی کنند و به جای آن پیشنهاد دادن پول به طالبان را مطرح می کنند؟ آنچه آینده شاهد آن خواهد بود نه از میان رفتن جنگ، بلکه تشدید حملات تروریستی است. اما تنها یک چیز مایه ی تفاوت است و آن این که با خریده شدن بخشی از توده ها از آدرس طالبان، جهت گیری ها و صف بندی ها مغشوش خواهد شد و هرچه بیشتر چهره ی تروریسم در پشت نقاب های گوناگون پنهان خواهد ماند. گراف توده هایی که به نام طالب  پول خواهند گرفت از حیث کمیت به سود طالبان تمام می شود؛ مسئله ای که می تواند در رسیدن طالبان به قدرت در آینده، کمک کند و به آن ها یک جایگاه کاذب مردمی در سراسر کشور ببخشد.

اظهار نظر کنید

لطفا موضوع نظر را مرتبط با موضوع متن انتخاب کنید. درگیریهای لفظی شخصی حذف خواهد شد. لطفا از قسمت نظرات جهت تبلیغ سایت یا بلاگ خود استفاده نکنید . اینگونه نظرها حذف خواهد شد. فقط کافیست که مرورگر خود را Refresh کنید تا کد امنیتی جدید ظاهر شود قبل از اینکه بر روی کلید 'ارسال' کلیک کنید به خاطر داشته باشید که این کار فقط وقتی نیاز میشود که شما کد امنیتی را اشتباه وارد کرده باشید.
نام :*
پست الکترونیکی :
آدرس سایت یا بلاگ :
موضوع :
متن نظر :*
کد رمز :*
	اگر نظر جدیدی وارد شد به پست الکترونیکی من فرستاده شود.

دفتر آيت الله العظمي محسني (دامت بركاته) -Okhovat.ORG